İNSANI YAŞAT Kİ !

Ayaklarımın yerden kesildiği günlerde
Konuşur gibi yapanlara
bakarak;
Susmayı tercih ettim,
Kekemeliği konuşmak zannedenleri gördüm.
Ama ben konuştum, herkesin sustuğu zamanlarda;
ve sonra dağlara koştum, mermiden hızlı
Sonra yoruldum, dinlenmekten;

ve sonra tömbekiden bir nefes çekerken,
Gülü gördüm, dikeni bedenine batan;

Bülbülün kuş palazı olduğunu da gördüm,

yediği dutu tükürüp, şakıdığını da;

Has bahçenin bir köşesinde gülün boynuna sarılıp
Hüngür hüngür ağladığını da;

kahkahayla gülmeye başlamadan evvel,

Ve bir sabah seherde
Uzun bir yola çıktım, kutupları aşarak;
Çöle düştüğümde, artık ben, ben değildim,
Yunus’tu konuşan ve Taptuk’tu divanda duran;
Ben sadece bir Adem’dim,
Bükük duran ama eğilmeyen namerde,
Ve önünde selama duran merdin;
Çektiği o büyük derdin,

Dermanını bilmeden ama reçetenin sahibine
Hiç büyüklenmeden
Önünde rükuya vardım,
Toprağa döndüm;

Çatık kaşlı babamın
Yüzüme gülmediği zamanlarda
Başladım Bafra cigarasına,
Tütün bulamayıp dut yaprağı sardığımız günlerde;
Sevdalandım;

Anamın bakracını yoğurtla doldurup
Ekmeğin kenarıyla karnımı doyururken
Gındırlandım kortige;

İlk kıldığım teravihin huzurunu
Nasıl yüreğime çivilediysem,
Bana hayatı haram edeni de
Aklıma öyle çiviledim,
saçlarım sıfıra kazınırken halimi, fotoğrafladım zihnime

İnsanların ekmeklerini ızdıraba dönüştüren
Vicdanları unutmak mümkün değil;

Nasıl ki bir lokma ekmeğini paylaşan komşusunu
Unutamıyorsa insan;

Ya da seni siyasi şubenin elinden
Yüreğinin içinde saklayanı,

İşte tam o günlerde erkek oldum ben
Jop’un ve elektriğin yardımı ile
“Milli İrade” o günlerde de nikah tazeliyordu,

Ebed müddet devletiyle;

İnsanı yaşat ki devlet yaşasın derlerdi

İnsanı öldürdüler devleti yaşatmak için,

Bir kere de deyin ki arkadaş,

Haydi hep beraber devleti öldürelim ki,

İnsan yaşamayı becersin,

Kıyamete kadar;

Bir kucağında ceylan, öbüründe aslanla